Jarosław Gowin

MŁODOŚĆ

Urodziłem się 4 grudnia 1961 roku w Krakowie, gdzie mieszkam z żoną, trójką dzieci i wnukiem. Drogę na filozofię na Uniwersytecie zacząłem jednak w Jaśle, gdzie mieszkaliśmy z rodzicami w wybudowanym przez ojca domu. Tam skończyłem podstawówkę i I LO im. Leszczyńskiego. Po szkole przeprowadziłem się na studia do Krakowa i to w Krakowie zaczęło się moje zaangażowanie w życie publiczne. Pierwszą szkołę polityczną odebrałem jednak w rodzinnym domu. Moi rodzice byli w WiN-ie (Wolność i Niezawisłość). Wyniesione z domu wartości były dla mnie motorem zaangażowania politycznego.

Jeszcze w Jaśle przez dziewięć lat trenowałem i byłem bramkarzem w „Czarnych Jasło”. Jako bramkarz, musiałem ćwiczyć koncentrację i przełamywać strach, aby do ostatniej chwili wytrzymać lęk przed mocnym uderzeniem piłki. To było znakomite ćwiczenie siły woli.

Studiowałem w najtrudniejszym dla Polski czasie. Pierwsza połowa lat osiemdziesiątych to nie był czas radosnych studenckich juwenaliów. Jednak ten okres wspominam dobrze. Pamiętam spotkania przy ul. Grodzkiej z Ryszardem Legutko, wtedy jeszcze doktorem. Rozmawialiśmy o „Państwie” Platona, ale myśleliśmy o ustroju przyszłej niekomunistycznej Polski. Kiedy wyjechałem na krótkie stypendium na Uniwersytet w Cambridge poznałem tam Zbigniewa Pełczyńskiego, wyjątkowego człowieka. Ten wybitny profesor, autor wielu książek, znalazł czas na to, aby sprawdzić, jak mi się mieszka, co czytam, porozmawiać o Polsce. Pamiętam, jak ubolewał, gdy okazywało się, że któryś z „jego” stypendystów zamiast wracać do kraju, wybierał wygodne życie na emigracji. Na szczęście większość wracała. Wielu z nich po roku 1989 miała odegrać znaczącą rolę w budowaniu zrębów demokracji.

REDAKTOR I REKTOR

Po studiach filozoficznych na Uniwersytecie Jagiellońskim zacząłem pracować jako asystent w Instytucie Nauk Społecznych w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. Wcześniej, w latach osiemdziesiątych, działałem w opozycji w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów oraz w „Solidarności”. Przez wiele lat współpracowałem z miesięcznikiem „Znak”, przez ponad dekadę byłem jego redaktorem naczelnym. Jestem założycielem i rektorem Wyższej Szkoły Europejskiej im. ks. Józefa Tischnera w Krakowie. Powołałem ją z przekonaniem, że w Polsce brakuje ciągle uniwersytetów z najwyższej półki, uniwersytetów, które kształcą elitę polityczną. Moje wspomnienia ze stypendium w Cambridge realizują się w pewnym stopniu właśnie w WSE. Byłem jednym z inicjatorów Uniwersytetu Latającego „ZNAK” i Dni Tischnerowskich, przyciągających co roku tłumy słuchaczy.

W „Znaku” zaczęła się moja przyjaźń z ks. Tischnerem. Prowadziłem z nim rozmowy w Radio Kraków. Była to dla mnie szkoła myślenia o wolności. Efektem tych spotkań stały się obserwacje przemian w polskim Kościele katolickim po 1989 roku. Były one podstawą doktoratu obronionego w Instytucie Studiów Politycznych PAN, a następnie książki opublikowanej w 1995 roku. Miło mi, kiedy absolwenci mówią, że była to dla nich najlepsza książka pokazująca polskie społeczeństwo z początku transformacji.

POLITYK

Do polityki wszedłem po „Aferze Rywina”, w pamiętnym 2005 roku. Kandydując do Parlamentu z list Platformy Obywatelskiej otrzymałem ponad 157 tysięcy głosów, dzięki którym przez dwa lata pełniłem mandat Senatora VI kadencji, Dwa lata później, w wyborach parlamentarnych w 2007 roku, zdobyłem ponad 160 tysięcy głosów, osiągając piąty wynik w kraju. Wreszcie w 2011 roku po raz trzeci zostałem parlamentarzystą, a także – w listopadzie – ministrem sprawiedliwości w rządzie Donalda Tuska.

W czasie osiemnastu miesięcy pracy w Ministerstwie Sprawiedliwości przeprowadziłem deregulację dostępu do zawodów, reformę małych sądów i szereg usprawnień w wymiarze sprawiedliwości. Dzięki mojej działalności Polska awansowała o 19 miejsce w rankingu państw przyjaznych przedsiębiorcom prowadzonym przez Bank Światowy.

W sierpniu 2013 roku otrzymałem ponad 20% w wyborach na Przewodniczącego Platformy Obywatelskiej. Obecnie koncentruję się na konsultacjach i popularyzacji mojego programu „Przedsiębiorczość – Rodzina – Obywatelskość”.

English Version